Sinemamızda daha çok kadın hikayesi anlatılmalı
Başarılı karakter oyuncusu Güler Ökten, 10 Mayıs’ta Ankara’da başlayacak olan 10. Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali’nde Bilge Olgaç Başarı Ödülü’nü alacak. Festivalin basın danışmanı Şükran Yücel, Güler Ökten’le İstanbul’da görüştü.Başarılı karakter oyuncusu Güler Ökten, 10 Mayıs’ta Ankara’da başlayacak olan 10. Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali’nde Bilge Olgaç Başarı Ödülü’nü alacak. Festivalin basın danışmanı Şükran Yücel, Güler Ökten’le İstanbul’da görüştü. Uçan Süpürge Haber Merkezi17/04/2007
Babası Kani Kıpçak’ın yönetmen olması nedeniyle sinemayla küçük yaşta setlerde ve seslendirme stüdyolarında tanışan Güler Ökten, hep iyi filmlerde başarılı rollere imza attı. İki kez Altın Portakal’da en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülünü kazanan Güler Ökten, Ankara Film Festivali’nden aldığı bir ödülün yanı sıra Sinema Yazarları Derneği tarafından da iki kez en iyi yardımcı kadın oyuncu seçildi. Göz önünde olmayı sevmeyen mütevazı oyuncu, yönetmen eşi Zeki Ökten’le ve kedileriyle sakin ve sade bir yaşamı tercih ediyor. Sıkı bir film izleyicisi olan Güler Ökten’le İstanbul’da Küçük Sahne’de buluştuk.
Bu yıl iki ödül birden kazandınız. Özellikle Bilge Ortaç ödülü hakkındaki duygularınızı öğrenebilir miyiz?
Tabii çok mutlu oldum. Uçan Süpürge’yi yıllardır izliyordum ve içinde olmak, bir biçimde katkıda bulunmak istiyordum. Bilge Olgaç adına konan bir ödülü almak beni özellikle çok sevindirdi. Onunla birlikte çalıştığım için bu ödülün özel bir anlamı var benim için. Kadın Filmleri Festivali olması da ayrı bir önem taşıyor.
Bir kadın yönetmenle çalışmanın farkı oluyor mu?
Elbette, çok farklı. Bilge Olgaç’la çalışmak çok keyifliydi. İlk kadın yönetmenimdi. Nasıl keyifli bir çalışmaydı anlatamam. Gerçi kadın-erkek fark etmez, ikisi de çok duyarlı olması gerekir diyebilirler ama o yıllarda çevre düzenine duyarlılık, oyuncunun oyununa duyarlılık bu kadar gelişmemişti ve ben ilk defa Gülüşan filminde, Bilge’de yaşadım bunları. Çok alçakgönüllüydü ve bize kadınca bir duyarlıkla yaklaşımı hepimizi çok mutlu etti. İki ay İznik’te kaldık. O güne kadar yönetmenler bize sadece senaryoyu verirlerdi. Bilge role bütün ruhumuzla hazırlanmamız için bizi hikayenin içine katardı. Biz sette o kadar büyük tat aldık ki, o tat bizden izleyiciye geçti. Bilge’yle bir daha çalışamadan onu kaybettiğimiz için hep çok üzülürüm.
Sinemayla çok küçük yaşta tanışmışsınız. 6 yaşındayken ilk kez babanızın filminde oynamışsınız.
Onun öncesini de hatırlıyorum. O yıllarda dublaj yapılacak filmlere önceden diyalog yazılırdı. Babam 3 yaşımdan itibaren beni stüdyoya götürdü. Benim bu olağanüstü sinema sevgim o yıllara dayanıyor. İlk kez Viveca Lindfors’un oynadığı Singoalla adlı filmi izlemiş ve sinemanın büyüsüne kapılmıştım. Babam film çekerken, evdeki bütün eşyalar sete taşınırdı. Ben de annem eşyaları götürürken, onunla birlikte sete giderdim. 6 yaşımdayken babamın “Ölünceye Kadar Seninim” (1949) adlı filminde oynadım. Nevin Akkaya, Gülistan Güzey ve Galatasaraylı futbolcu Bülent Eken oynuyordu. Ben o günden sonra Galatasaraylı oldum ve içime sinema kurdu düştü ama sonraki yıllarda babam beni engelledi, oyuncu olmamı istemedi.
Babanız sinema sektöründe olduğu halde, neden engelledi?
Biraz da benim kişiliğimi bildiği için istemedi. Bu meslekte daha yırtıcı ve hırslı olmak gerekiyor. Ben içe dönük bir çocuktum, hâlâ da öyleyim. Fen Fakültesinde fizik-matematik okurken, konservatuara girdim. Konservatuarın ilk senesini babamdan gizli annemin desteğiyle bitirdim ve Yıldız Kenter beni tiyatrosuna aldı. İlk oyunum Martı’ydı, Babama o zaman söylemek zorunda kaldım. 19 yaşındayken yaşlı kadını oynadım. O yıllarda sinema bölümleri olsaydı kesinlikle sinema okumak isterdim. Tiyatroyu da özlüyorum ama her zaman sinemayı tercih ettim.
Yeşilçam sinemasında karakter oyuncularının rolleri çok da derinlikli değildi. Bugün karakter oyunculuğu daha fazla önem kazandı. Hatta karakter oyuncuları starlaştı diyebilir miyiz?
Bugün iyi oyuncularla çalışmanın önemi daha fazla anlaşıldı galiba. O kadar yetenekli genç meslektaşlarım var ki, onları izledikçe çok heyecanlanıyorum. Starlar eskiden genellikle eğitimsiz oluyordu ve sinema yaparken eğitiliyorlardı. Deney tabii çok önemli ama şimdi eğitimli gelen oyuncular diğerlerinden 5-6 metre önden başlıyorlar. Sinema, tiyatro ve televizyon dizileri kolektif bir iş. Tek başına başrol oyuncusunun götürebileceği bir iş değil. Her şey birbirini etkiliyor. Artık karakter rollerinin de çok önemli olduğunun farkındalar.
Türk sinemasında karakter rolleri için derinlikli ve farklı roller yazılıyor mu sizce?
Hâlâ inanmıyorum karakter rollerinin yeterince derinlikli yazıldığına. Türk sinemasının en önemli eksiği senaryo. Senaryo çok iyi yazılmayınca, karakterler yeterince derinlikli olmuyor. Ben fizik ve matematik okuduğum için biliyorum; senaryo matematik işi. O matematiği iyi bilmezsen ve üstüne de felsefe eklemezsen, yer yer çok iyi ama bütünü tam olmamış senaryolar çıkıyor ortaya. Bunu çok düşündüm, niye olmuyor diye. Her şey var çünkü, oyunculuk artık mükemmel olmuş. Hiçbir senaryoya tam olmuş diyemiyorum. Bir tarafında ya eksik ya fazla oluyor. Matematik sizin oyunculuğunuz için de önemli sanırım.Evet, ben hayata hep bilimsel olarak bakmaya çalıştım. Oyunculuğumu da öyle kurdum. Kız Lisesi’nde bir matematik hocamız vardı. Bize, “Hanımlar, bu üçgenleri, açıları tencereye koyup kaynatmak için öğrenmiyorsunuz. Bunu hayata doğru bakmak için öğreniyorsunuz” derdi. Matematik ve felsefe hayata doğru bakmamız için ilk pencere bence.Bir eleştirmen sizin için, “Filmin en ölçülü, en dengeli ve en inandırıcı performansı. Keşke kendisine daha fazla olanak sunulsaymış” diye yazmış. Bence sizin oyunculuğunuzu çok iyi tanımlamış. “Keşke bana daha fazla olanak sunulsaydı” diye düşündüğünüz oluyor mu?Tabii, isterdim. Ama ben sadece mesleği için yaşayanlardan değilim. Benim için ailem de çok önemli. Mesleğimi çok seviyorum ama ailem hep önce geldi. Ben bu meslekte çok mutlu oldum. Yalnız bizde değil, dünya sineması da böyle. Fazla güzel olmayan kadınlara çok şans tanımıyorlar. Benim sinemaya girdiğim yıllarda çok güzel starlar vardı. Sinema biraz da şans işidir. Doğru zamanda, doğru yerde olmaktır. Ben gene de kendimi çok şanslı görüyorum. Hep çok iyi yönetmenlerle, iyi oyuncularla çalıştım. Doğru filmlerde oynadım.
Bu iyi yönetmenlerden biri de eşiniz Zeki Ökten olmalı. Nasıl tanıştınız?
Pembe Kadın’ın çekimlerinde tanıştık. Zeki o filmde Atıf abinin (Yılmaz) asistanıydı. Ölüm Tarlası’nda (1966) flört etmeye başladık. O zaman ben Kent Oyuncuları’nda oynuyordum aynı zamanda. Turneler yüzünden iki kez nikah tarihimi ertelemek zorunda kaldım.
“Keşke kamera arkasına da geçseydim”
Günümüz Türk sinemasında kimlerle çalışmak istersiniz?
Hepsiyle çalışmak isterim. Ferzan Özpetek’le Harem-Suare’de çalışmaktan büyük keyif aldım. Hiç bitmesin istedim. Çağan Irmak’ı çok seviyorum. Genç yönetmenlerin hepsi çok iyi, hepsinin bir derdi var, anlatmak istedikleri bir şey var. Ben öğrenci filmlerinde de gidip oynuyorum. Mesela bu yıl Sinema-Televizyon Meslek Lisesi’nde okuyan iki genç öğrencinin filminde oynadım. O kadar ciddi çalışıyorlardı ve ne anlatacaklarını o kadar iyi biliyorlardı ki, hayran oldum. Sinemaya ne kadar çok insan gelirse o kadar yeni dünyalar izleyeceğiz.
Sizi bundan sonra da izleyeceğiz filmlerde, değil mi?
Ben ölünceye kadar, sağlığım elverdiğince oynamaya devam edeceğim ama ne yazık ki, sinemamızda kadın hikayeleri ve incelikli kadın karakterler pek yazılmıyor. Atıf abiden sonra hiç kadın filmi çekilmedi gibi. Hep erkekler, erkek hikayelerini anlatıyor. Onlar da olsun ama kadınların hikayeleri de anlatılsın. Şimdiki aklım olsaydı ben de kameranın arkasına geçerdim.
Ünlü bir yönetmenin eşi olmanın mesleğinize olumlu mu, olumsuz mu etkisi oldu?
Ben her zaman haddini bilen bir oyuncu oldum. Zeki’nin filmlerinde hep küçük rollerde oynadım. Benim oynayabileceğim roller de vardı ama bir rolü bana teklif etmediği için hiç alınmadım, kırılmadım. Yönetmenin dünyasını iyi tanıyorum çünkü. Onlar görsel olarak anlattıkları için hikayeyi, seni görsel olarak bir yere koyuyorlar veya koyamıyorlar. Geçenlerde Ali Poyrazoğlu bana çok esprili bir şey söyledi: “Yönetmenin yatak odasından geçip de tek şöhret olmayan kadın sensin” dedi.
(SY/SD)(15 Nisan 2007 tarihli Cumhuriyet Pazar’da yayınlanmıştır)
